Adını bir yağmur sonrasına dayadık Aşk'ın
Temizlik ve aydınlık olsun diye anlamı...
Üzerine yeni açmış çiçekler serpiştirip yaşamın
Patlamaya durmuş bir sakıncayla benzeştik.
Öyle ki zihnimizde tek bir yanılgı olmadı
Avuttuklarımız haricinde, bizde yoktuk zaten.
Sırasını bekleyen bir şey gibi titredi durdu da
Ha koptu, ha kopacak kıvamına geldi Aşk.
Ve anılar, dizi dizi bir mum yansısıydı geleceğe
Yoktu sonrasını bekleyen, aslına şayan bir düş...
Biz ki, görülemez kıymeti duyumsadık bu betikte
Değersiz şiirlerimiz ile Aşk'ın anlamına vardık.
İnsanı doğayla ölçmeyi meylettik bu yüzden;
Ki Aşk'ın doğasına dokunabilen kimdi
Ve zoraki heveslerle kendini donatabilen?
Tüm cevaplar, kuşkuların cazibesiydi sadece.
Geçilmiş yolları arşınlayan bizler, bu yansılarla
Bir titreyiş arifesinde kutsanmayı Aşk eyledik...
Ve zamanımız buruk sevinçler eşiğinden geçip
Avutulmuş, olgunlaşan bir şekille köleleşen bize,
Durulmuş ruhumuza, yine de bulunmaz Aşkı serpiyor.
Ve
İçinde Gerçek'i taşıyana kokuyor bu yıkanmış toprak.
Ahmed Halil