Ve belki, ismimi bir kaldırım üzerinden okuyacaksın.
Okudukça ismimi bir kaldırım üzerinden,
Çiğneyeceksin harflerimi takunyalarınla.
Gelenlere geçenlere göstereceksin
Ve zevkle, gönençle bakacaksın sende
Tekrar tekrar ezsinler diye beni
Çamurlu, boyasız, yırtık, alelâde ayaklar
Denk gelince şutlasın diye her zerremi
Açacaksın gözlerini bir mücevher gibi zengin
Saç tellerin dans edecek birbirleriyle
Dişlerinden vurmalı çalgılar korosu söylenecek
Dudakların da bir bebek teni ve bir şiir
Dökülecek tuzla buz olmuş kemiklerim üzerine.
Tekrar tekrar ezsinler diye beni
Ellerin dolduracak bir çuvala her şeyimi
Ümitlerimin isteklerle yücelttiği gençliği
Yarından sonraki sevgilerimi yığacak üst üste;
Ve ağzını bağlayacak gururun kalın hisleriyle
Kıvraklığı bir kalem gibi uzanan ellerin...
Belki, bir martı konuşacak o zaman benimle
Ona sevdanın gizli saklı beslenen nefretini
Gülümseyen bir çocuğun istek hükümdarlığını
Ve çiğnediklerinden artan pişmanlıkları anlatırken,
Bembeyaz bir bulut misali ağır ağır uçacağım belki
Hatırladıkça yenildiğin hatıralar üzerinde!
Ahmed Halil