Belki de mutsuz olmak kötü değil o kadar da
Yüzün çizgilerin de bir yalnızlık olmaması
Eğilip bükülmemesi çenenin bir yay gibi
Ve gözlerin sekteye uğramaması her çukurda
Kötü sayılmaz belki de...
Aramızda bir tutsaklıktır mutlu olmak
Beni yaşama, yaşamı bana; ve seni ikimize
Düşman eden bir hevestir, sürekli yinelenen.
Hali hazırda bir çizgi ile nedense yaşanmaz
Sokaklar, güler yüz bekler hiç umursamadıklarından
Nedense içimize bir şüphe gibi doğar mutluluk
Sürekli bir mesafe uzar, ruhtan bedene.
Bulunmaz olur bir zaman sonra çehrenin hattı
Hangisi mutlu olandı, hangisi bahane olan
Belirmez zihnin boşluğunda tek ışık huzmesi
O ilk duruş aranır, her solukta, tekrar.
Ama mutluluk şövalyeleri esir düşürmüştür
Hem ruhu, hem bedeni, elekten geçirerek
Ve belki, vücudu sülüklerle kaplayıp, içmişlerdir
Doğanın vergisi olan, benlik şarabının tümünü...
Nihayeti yaklaşınca incitilmiş tüm düşlerin, böylece
Bir zaman göz önünde perde olur hatıralar
"Ah! Ne kadar ahenkli bir boşluk!" der, şair
Hiçbir duygu yok hakikatin kendisi olan
Belki de mutsuz olmak, kötü değil o kadar da.
Ahmed Halil