Yine bir sabah güneşi altında
Yüreğimiz heyecanla çarpıyor...
Etrafta onlarca insan yığını
Hepsinde aynı telaş
Hepsinde aynı telaşın farklı rengi
Koşar adım geçen zamanları
Yüzlerine mahmur bi' somurtkanlık
Ve değimsiz bir huzur kondurmuş...
Görüyorum, yüreğimiz heyecanla
Ve yine de aşkla çarpıyor da
Elimizde kalan upuzun yalnızlık
Binlerce yıllık özlemler dizisi...
Diyorum ki bazen
Biraz kaçsam kalabalıktan
Ruhumu alabilsem avuçlarım arasına
Sabah güneşinin tüm yakıcılığını
Erciyes'in doruklarında duysam
Eriyen kar tanelerinden
Tanrısal bir senfoni dinlesem
Ey benim köşesiz yüreğim
Her yol sana çıkmasa bu günlerde?
Ne mümkün!
Bu ormanın çınarı da yaprağı da
Aynı suyla besleniyor ki
Ense kökümüzde oluşan yoğunluk
Ve bu bahtiyar güzelliğimiz
Her şeyi biraz biraz sızdıran
Kızgın ruhumuzun uzun bir rüyası
Hayatın senaryosuz oyunu sadece.
Ahmed Halil