I
Olduğum yer, mevsimin baharı
Ağaçlar çiçeğe durmuş
Öyle bir hali var ki insanların
Onlar da, evet onlar da
Bir solup, bir yeşeren
Yeniden hayat bulan bir ağaca
Duruşunca durmuşlar.
Demiştim az önce
Olduğum yer, mevsimin baharı
İnsan ve doğa birbirine durmuş.
Karışık değil tabii
Hepsi olması gerektiği kadar
Örneğin, bir kuru dal ucunda
Bir Tanrı yeşilleniyor
Ve bir Tanrı, yine bir
Yeşil insan içinde soluyor
Karışık değil, olması gerektiğince
Güneş bile o kadar sıcak
Ve yalnızlık
O'da karışık değil
Bir umursayan kadar, o kadar.
II
Fısıltıyla sordum kendime,
- Korumaya gerek var mı dedim
Geçip gider kendi mevsimine
Anladım ki o zaman
Gün tastamam bu güne durmuş
Sanırsın parça parça tozlardım
Kitaba rengini veriyordum ağırlığın.
Ahmed Halil